უძოზე, ისევ მღერის ბულბული,

ისევ მაისის ჩახჩახებს ღამე...

თქვენ კი, სადა ხართ გადაბუგულნი,

გადაფერფლინლი, ძმებო, ხმა გამეთ!

 

სისხლის წვიმაში ღმერთმა მიშველა,

ვწერ და თქვენს ნაცვლად თითქოს მეწეროს!

თუ ღვინომ ყანწი ვერ გაასველა,

ცრემლით ავავსებ თქვენ სადღეგრძელოს!

 

ნეტავ, რა გქონდათ შესანდობარი

და რად ვაწვეთებ მე პურზე ღვინოს

ჰეი, ტიციან! სად ხარ მდუმარი,

ჰეი, პაოლო! რად ხარ ულხინოთ!..

...................................................

 

იქნებ არა ხართ გულდაშხამული,

დადინჯდა გული, ხანში შახველით?

იქნებ მოგწყინდათ თქვენი მამული,

აღარც პოეტის გხიბლავთ სახელი?

 

ვიცი გიყვარდათ თბილისის ღამე,

ბროწეულყვავილგადანაყარი,

სალხინო დღენი დაგიბალღამეს,

როცა იყავით ლექსის მაყარი.

 

თქვენი ლექსები შევარდნებივით

სულ თან დამდევენ ფრთების თარეშით...

არ მჯერა იქაც, არა მღერიან,

წამონამქრული ლექსის ნამქერით!

 

არ გაცვეთილა, რაც ქვეყნად დარჩა

ცრემლის ალმასი, ოცნების ფარჩა!

უთქმელ სიმართლეს ეძებდით ძმებო,

რა ბევრი დაგრჩათ თქვენ საოცნებო...

თბილისის ცაზე ვერცხლი ნაღვარი...

 

ვისაც სათქმელი არაფერი აქვს,

ადვილი არი მისთვის ლექსობა,

მე სიტყვა ცრემლში დამიფერია

ძველ წყლულში დანა ფხით გამესობა!..

მე დავინახე უცბათ ციმციმი,

მდინარის ჭავლის მთვარის სხივთან შეტკბარუნება.

გაიხსნა ცა და ოქროს ჯაჭვი გადმოეკიდავარსკვლავასხმული.

მტკვარი აინთო კელაპტარივით,

ათქვირებულ ტევრს აჰკრა ალმურმა,

მკვდარი ჯიქანი, მშრალი მარანი ამოშხრიალდნენ

ერთი სიტკბოთი...

და რქვა ქადაგმა:

- დიდი ოსტატი იბადება დიდი ტკივილით,

რომ ხალხის ტკივილს ემსახუროს.

რაც დღეს მუნჯია, ხვალ ამღერდება,

აკიაფდებდა აზრი და ცეცხლი...

დიდი ოსტატი იბადება... და ბაგინეთზე

მზე ხვალინდელი უკვდავებას ეჩურჩულება,

და როგორც დროშა ქარს ელოდება,

ისე ასპარეზს

დიდი მაცნე, ხუროთმოძღვარი...

დიდი ოსტატი დაიბადა...

            განათდა მცხეთა...

1

 

ვაზდაბურულო,

გაზაფხულურო,

სიკვდილისათვის გზადახურულო,

გთხოვ, ერთი სიტყვა მეც დამანებო...

ადგილის ფუძევ,

ჭყონდიდის მუხავ,

ბაზალეთურო ლერწმოვანებო!

მომძახის ზეცა მარაგიანი,

მტევანელვარე ვაზი ურიცხვი,

მიყვარს სიმღერა არაგვიანი,

არ ვიგვიანებ სიყვარულისთვის.

როგორც ზღვის წყალით ძღება ღრუბელი,

მეც მშობელ მიწის ორთქლით ვიზრდები,

გვალვა რას მიზამს გადამბუგველი,

მბანენ ჭოროხის

და მტკვრის ზვირთები.

ახლოს მოიწი, სამშობლოს გულო,

სითბო მსურს შენი...

მცივა უშენოდ,

ეგების მარგო რამ სავარგულო,

ადგილის დედას რითმე ვუშველო!

 

2

 

ფრესკათ ღიმილნო,

ცეცხლის თვალებო,

მე რომ ვერ ვთბები

ქვენს უალებოდ:

თბილისო

მსხვრეულ ნარიყალათი,

რომ არ იცოდა,

ერის ღალატი!

დედას თონეო,

რუსთავის ბრძმედო

და მოდანდგარე

ნავთსადგურებო,

თმოგვის,

ვარძიის

ჩაბდღვნილო მკერდო,

დიდოსტატების

ნასადგურალნო!

ქვებო, თამარის

სუნთქვით მსუნთქველნო,

მთებო, რომ ვერა ვმღერი უთქვენოთ...

ფიჭვის ძუძუვ და

ცაცხვის სურნელო,

მთაწმინდის იავ,

გმირთა მზრუნველო!

და, გორის ციხევ, გაუტეხელო,

არმაზო, დავლავ სალამანდრების,

სისხლო სულისა, გულის მერხევო,

ბროლნო,

ზურმუხტნო, წვიმა-ავდრების,

ჩონგურის ყელო,

აკვნის ფიცრებო,

ქალიშვილების ნაზნო მზერანო,

რუსხმულთ ჩქერანო,

ქართლის მერანო, -

მომეშველენით!

მას გეხვეწებით,

მინდა ვთქვა ლექსი

თქვენი შეწევნით!

 

3

 

წარსულის ცრემლო,

მომავლის ცეცხლო,

მამათმთავრებო, -

შუქის კაცებო,

წამით მაჩუქეთ

სიცოცხლე თქვენი,

და თუ ვერ ვიტყვი

სიტყვას აწეულს, -

მომეცით ნება,

მომეცით ნება,

თქვენი გულისხმა

ვაქვეყნიერო...

თქვენი მკლავები

ჩემს გულზე დნება,

რომ ჩემი სიტყვა

გააფხვიერონ!

რომ იერიშით

ლექსი ავიღო,

აღტეხილებით,

გულახურებით:

სადაც გინდ ვიყო,

სადაც არ ვიყო,

მარად ჩემს მამულს

ვემსახურები!

დე, ჩემი სიტყვა

კრთოდეს უკუნში,

დე, ელვარებდეს

ქართლის მახვილში;

დე, მთებმა ჩართონ

თავის გუგუნში,

მინდვრებმა -

თავის გამოძახილში!

მეც ვაზის რქა ვარ,

ხომ, ნართვლევარი!

ლექსებზე ღამეგანათევარი!

თუკი ვიტყოდე

სამშობლოს სათქმელს,

მეც ავენთები

მცირე ცვილადო.

მზე ჩემი წილი

ნაფრქვევი სარკმელს -

ისიც სამშობლოს მივუწილადო!


1966 წ.