პოემის შესავლიდან: საზანდრისათვის

 

მასპინძელი:

 

- კარს საზანდარი მოგვადგა

რა გავიტანოთ, რა გვაქო,

- დაუსხით რქაწითელისა,

ხოხობი ჩავატაბაკოთ...

           

- ყელი თუ ჩამაჭრებია

და ხილი მოაპრიანა,

- ხონჩა ვარსკვლავით გაუვსეთ,

დანაც მიართვით პრიალა!

           

საზანდარი:

           

- „მიწურვილ იყო ზაფხული

ქვეყნად ამოსვლა მწვანისა,

ვარდის ფურცლობის ნიშანი

დრო მათის პაემანისა“!..

           

სიტყვავ დაისხი ზურმუხტი;

პირველი ნამეხარია!

გადაწვენილი ვაზივით

გავშლილვარ, გამიხარია!

           

საკახეთურო ღრუბლებო,

სამგორს ადუღეთ ვარდები!

მთვარევ, იორში დაწექი;

კალმახებს შეუყვარდები!

           

შენი ჭირიმე გამზრდელო,

- წნორით დაწნული აკვანო.

- შენ, ბიჭო უტრუხუნეო,

ლექსები გამოვაქანოთ!


1927 წ.

ზეთის მდინარედ მტკვარი დიოდა,

და გადუღებლივ წვიმდა ნაცარი,

ეკიდათ ღრუბლებს სისხლის ბაწარი,

შემკრეს და ვეღარ გამოვიარე,

სისხლის ტალახში ვერ გავასწარი!

 

და მეხი მეხზე დაბეჭებული

სჩეხავდა ზეცას, არტყავდა ალი,

ნალეწ ქალაქის ბჭეზე ცვიოდა

სარაცინების ნაჭედი ხმალი,

და გაძირებულ უფსკრულებიდან

თვალგულგავარდნილს მესმოდა ხმანი...

 

ვისმენდი სიტყვას პირველად უსმენს,

დნებოდა ხორცი, ვით ცეცხლზე ცვილი,

აჰა, დამლურსმეს,

„და კვართსა ზედა იყარეს წილი“!


1927 წ.

რა მწუხარეა და რა ოცნებით

ოქროს ფოთლები მტვერში რეული...

ეს შემოდგომა თვისი ძონძებით,

წვიმა-ტალახში შემოთრეული.

 

აბურდულია წვიმის ფაფარი

და ყველა სკამი ბაღში სველია,

თითქოს არ იყო არსად საფარი

და აღარც ვინმე მოსასვლელია...

 

ძველს როიალზე უცნობი ქალი

ეთამაშება მოწყენით გამმებს...

გასცოცხლებია ოცნება მქრქალი,

წყლულებს გაუჩენს, თან დაუამებს!

 

ჰქუხს როიალი... ნუთუ იპოვა? -

ალბათ, რომ ვინმე მოსასვლელია.

მას ელოდება, მაგრამ ვინ მოვა? -

ეჰ, ყველა სკამი ბაღში სველია!

 

ეს შემოდგომა შემოთრეული

რა მწუხარე და რა შიშველია...

მზე იბჟუტება რქამომტვრეული,

სარკმლიდან მოსწვიმს...

სულიც სველია...


1926 წ.