ლანდგრაფ ფონ ჰომბურგს1

ახლომყოფია
და საწვდომად ძნელი უფალი.
მაგრამ იქ, სადაც საფრთხე მკვიდრობს, ხარობს
საშველიც.
ბნელში ცხოვრობენ
არწივები და უშიშრად გარდაივლიან
ალპების ძენი უფსკრულის თავს
ჰაეროვნად ნაშენებ ხიდებს.
ამიტომ, რაკი თავმოყრილან ირგვლივ
მწვერვალნი დროისანი, და მეტრფენი
ახლოს მკვიდრობენ, ილაჯგამცლელად
ერთობ განკერძოებულ მთებზე,
დე, მოგვიბოძე წყალი უმანკო,
ო, მოგვეც ფრთები, რათა გუმანით, უერთგულესით,
გადავლახოთ და უკუვიქცეთ.

ასე ვიტყოდი, როს მოხდა და გამიტაცა
უსწრაფეს, ვიდრე ვიგულისხმებდი,
და შორით, ვიდრე ვიფიქრებდი
წვდომას ოდესმე, ჩემთვის უცნობმა გენიოსმა
ჩემივ სახლიდან. გამოკრთებოდნენ
ბინდბუნდიდან, ვიდრე ვვიდოდი,
დაბურული ტყე
და სამშობლოს ნაღვლიანი ნაკადულები;
მე არასოდეს მომიხილავს ეს მხარეები;
თუმცა მალევე, ცინცხალ ციალში,
იდუმალ,
ოქროს კვამლეულში, გამიყვავილდა
სწრაფამოზრდილი,
მზის ნაბიჯთა მოზიარე,
მოსურნელე ათასი ქიმით,

აზია, და მე დავეძებდი თვალმონუსხული
რაიმე ისეთს, რასაც ვიცნობდი, რაკიღა ვიყავ
ფართო ქუჩებს გაუჩვეველი, სადაც ეშვება
ტმოლუსიდან თავქვე
პაქტოლი ოქროკაზმული,
და თაურუსი ამართულა და - მესსოგისი,
და ყვავილებით აღსავსეა სადაც ბაღნარი,
დამცხრალი ცეცხლი, მაგრამ ნათელში
ვერცხლისფერი თოვლი მაღლით აყვავებულა,
და მიუდგომელ კედლებთან ხარობს
მოწმე უკვდავი სიცოცხლისა,
სუროვანი ძველთუძველესი, და ცოცხალ სვეტებს,
კედრებს და დაფნებს,
მოზარზეიმე,
ღვთიურნაშენი დარბაზები დაფუძნებია.

მაგრამ აზიის კარიბჭესთან ხმიანობაა
ზღვის გაურკვეველ სიშორეში
ალაგ-ალაგ გაწოლილთა
სრულსაკმართა უჩრდილო გზათა,
თუმცა კუნძულებს იცნობს მესაჭე.
და რომ ჩამესმა,
აქ ერთ-ერთი უახლოესი
პატმოსიაო,
ვისწრაფე ფრიად,
სწორედ იქით აგვეღო გეზი
და ბნელ მღვიმეს ვზიარებოდი.
აკიღა არის პატმოსის ყოფა
არა ისეთი დიდებული, როგორც კვიპროსის,
წყარომდიდარის, ან
მისთა მსგავსთა,

მაგრამ
უმწირეს თავის სახლში
მაინც არის სტუმართმოყვარე,
და როს მავანი უცხოელი,
დაღუპული ხომალდიდან ოტებული ან მგლოვიარე
სამშობლოზე თუ
განშორებულ მეგობარზე,
მას მიემთხვევა,
იგი ნებისად ყურს უგდებს ბარბითს, მისი შვილებიც,2
ხმანი მხურვალე კორომისა,
და ალაგი, სადაც ქვიშა ჩამოლექილა, და განიპობა
ველის პირი,
უსმენენ და გვრინს კაცისას
მასპინძელი სიყვარულით ეხმიანება. მან ერთხელ
ასე დაუვანა რჩეულს უფლისას,
წინასწარმეტყველს,3 თავის ნეტარ სიყმაწვილეში
უზეშთაესის ძის ვინც იყო მიწყივ თანმხლები, რაკი უყვარდა
განმგებელს ჭექა-ქუხილისას გულუბრყვილობა
მოწაფის და ფხიზელი კაციც
სრულად ხედავდა სახეს ღვთისას,
როცა, ვაზის საიდუმლოს ზიარებულნი, ისინი
ერთად დამსხდარიყვნენ ნადიმობის ჟამს,4
და სულმაღალი, უშფოთველად წინათმგრძნობელი, იუწყებოდა
უფალი სიკვდილს და სიყვარულს უკანასკნელს, რაკიღა, მაშინ,
ვერ მოიძია სიკეთეზე სამეტყველოდ
და მათი ურვის გასაქარვებლად სამყოფი სიტყვა,
რაკიღა იგი ამას, ქვეყნის წყრომას, ხედავდა.
რამეთუ კეთილ არს ყოველივე. მაშინ ის მოკვდა. ამაზე ბევრის
თქმა შეიძლება. და, გამარჯვებით მომზირალი და მოხარული,
ის მეგობრებმა კვლავ იხილეს უკანასკნელად,

თუმცა იგლოვდნენ, მოაწია ოდეს
მიმწუხრმა, განცვიფრებულნი,
რაკიღა ერთობ მტკიცე იყო, რაც ჰგიებდა სულში
ამ კაცთა, მაგრამ უყვარდათ მზის ქვეშ
ცხოვრებაც და არ უნდოდათ გამოთხოვება
უფლის სახესთან
და სამშობლოსთან. შთაბერილ იყო
ეს, ვით ცეცხლი რკინაში, მათში, და მათ თან ახლდა
გზად მეტრფის5 ჩრდილი.
მან მათ ამისთვის მოუვლინა
სული,6 და მერე ვით ზანზარებდა
ეს სახლი და უფლის ქარები
წინათმგრძნობ თავთა ზედა ქროდნენ
შორეულ გრგვინვით, როცა, გმირები სიკვდილისა,
კვლავ ფიქრმძიმედ შეკრებილიყვნენ,

ახლა, როს იგი კიდევ ერთხელ გამოუჩნდათ,
ნიშნად მათთან დამშვიდობების.
რამეთუ, აჰა, მიინავლა მზიანი და
ხელმწიფური დღე, და თვით მისგანვე დაილეწა
სკიპტრა,
სწორებრივმოელვარე, ღვთისებრ ვნებული,
რამეთუ ჯერ არს, შესატყვის ჟამს,
მასვე ებოძოს. არ იქნებოდა სასიკეთო,
მოგვიანებით, მკვეთრი აღკვეთით, მოღალატურად,
კაცთა ღვაწლი და სიხარული ჰგიებდაღა
ამიერიდან,
ებინადრათ მზრუნველ ღამეში, და ბეჯითად შეენახათ
გულუბრყვილო თვალებში
სიბრძნის უფსკრულები. ცხოველმყოფელი
ხატებიც მწვანედ ხასხასებენ მთათა სიღრმეში,

თუმცაღა შიშისმომგვრელია, ვით მიმოფანტავს
უფალი ცოცხალს უსასრულოდ აქეთ და იქით.
ხამს დატევება მზერის
ერთგულთა მეგობართა,
შორებელს წასვლა მთათა გადავლით,
მარტოდ, სად ორჯერ
ერთხმად იქნა საცნაური
ციური სული; და ნაწინასწარმეტყველები როდი იყო, არამედ
თმაში წვდომა იყო, იმავდროულად,
შორ გზად შემდგარმა, მეყვსეულად
მათკენ მზერა როცა იბრუნა
ღმერთმა და ამით შელოცვილნი,
თითქოს შეკრაო, ვით ოქროს ბაწრით
შენასკვულნი ამიერიდან,
ბოროტეულის სახელმდებელნი, ისინი ერთურთს უწვდიდნენ ხელებს7 -

მაგრამ როს კვდება, ამის მერე,
ის, ვისაც ყოვლის უმეტესად
შეეთვისა მშვენიერება, ისე, რომ იყო სასწაული აღნაგობით და
მას ციურნი იუწყებოდნენ,
და როს, მარადის გამოუცნობთ ერთმანეთისთვის,
არ ძალუძთ წვდომა ერთურთისა, თანამცხოვრებთ
ხსოვნაში, და არა ქვიშას მარტოოდენ
ან საძოვრებს წარიტაცებს და ტაძრებსაც
დააცხრება, როს მსახურება
ნახევარღმერთის და მისეულთა
განიფანტება და თვით ისიც, უზეშთაესი,
პირს მიიქცევს
იმგვარად, რომ ერთი უკვდავიც
აღარ არის საჩინო ცაში და
ამწვანებულ მიწაზეც – არა, რა ჰქვია ამას?

ესერა, გარჯა მთესველისა,8 ოდეს
ნიჩბით ხორბალს მისწვდება,
და მიმოფანტავს, სინათლისკენ, მარჯვედ კალოზე.
ფეხებთან ჯერ ბზე მიმოებნევა, მაგრამ
სულ ბოლოს ჩნდება მარცვალი,
და დიდი არც რა, თუკი რამე
დაიკარგება და განიმქრევა
მეტყველების ცოცხალი ბგერა,
რამეთუ ღმერთის შენამოქმედი ჩვენის მსგავსია,
ყოველივე ერთდროულად არ სურს უმაღლესს.
დე, იძლეოდეს მაღარო რკინას,
ეტნა ტყორცნიდეს ადუღებულ დღვილს,
მე კი სიმდიდრედ მომცემოდეს
გამოსახვა ხატის,9 და ვჭვრეტდე
მსგავსს, იგი, ქრისტე, როგორი იყო,

მაგრამ დეზის კვრით მავანი რომ წინ გაჭრილიყო,
და მომწუხარედ მოუბარი, გზადყოფნისას, სწორედ დაუცველს,
მე თავს იმგვარად დამსხმოდა, რომ ელდა მცემოდა
და უფლის ხატის მიბაძვა მომწადინებოდა ოდენღა მონას -
ერთხელ მრისხანედ სახილველი გამომეცხადა
ცათა მეუფე, არა რათა მე მას ვინმედ წარვსდგომოდი, მხოლოდ -
მესწავლა. კეთილ არიან თუმცა ისინი,10 მათთვის ყოვლად საძულველია
სიყალბე, ვიდრე მეუფებენ, და ამის მერე
ადამიანთა შორის სწორედ ადამიანურს ეკარგება ღირებულება.
რამეთუ არის ხელმწიფება არა იმათი, უკვდავი
ბედი11 განაგებს ყოველს და თვისითვე ცვალებადობს
მათი ნაღვაწი, და მიისწრაფვის დასასრულისკენ.
მიმდინარეობს როცა იგივ უზენაესი
ზეციური სატრიუმფო სვლა, ვით მზეს,12 ძლიერნი
სახელდებენ უზეშთაესის მოზეიმე ძეს,

ხსნის ნიშანს, აქვე ჰგიეს კვერთხიც
გალობისა, ქედისმომხრელი,
რამეთუ არრა არის მდაბალი. ის განაღვიძებს
მკვდართ, რომელნიც სისასტიკით
ჯერ არ პყრობილან. მაგრამ დამფრთხალნი
აყოვნებენ თვალის გახელას მრავალნი,
ნათლის ხილვის მდომელნი. არ სურთ
ფურცლობა განმჭოლი სხივით,
გაბედულებას თუმც უპყრია ოქროს აღვირი.
თუმც, როცა
შეშუპებულ წარბთაგან
ქვეყნიერების დამვიწყებელი
ჩამოეშვება წყნარმოკაშკაშე ძალა წმინდა წერილიდან, დაე,
წყალობით მოხარულნი,
წყნარ მზერაში იწაფებოდნენ.

და როცა ციურთ მე ამჟამად,
როგორც მჯერა, ასე ვუყვარვარ,
შენ რარიგ უფრო ძლიერ უყვარხარ,
რამეთუ ვუწყი მე ეს ერთი, -
რომ სწორედ ნება
მარადი მამის ბევრს
ნიშნავს შენთვის. მისი ნიშანი13 წყნარად ჰგიეს
მგრგვინავ ზეცაში. და არის  ერთი,14 ვინც დგას მის ქვეშ
მთელი ცხოვრება. რამეთუ ჯერაც ცოცხალ არს ქრისტე.
თუმცა, ჰგიებენ გმირებიც, მისი ვაჟიშვილები,15
თავმოყრილები სრულად და - წმინდა წერილიც
მისი, და განმარტავენ ელვას
დღემდე მიწის საქმენი,
მოუთოკავად მომეტოქენი. მაგრამ აქვეა იგი. რამეთუ მისთვის ოდითვე
სრულად ნაცნობნი არიან მისგან შენამოქმედნი.

ერთობ და ერთობ დიდი დროა უკვე გასული,
რაც უხილავი არის ზეცის მკვიდრთა ღირსება.
რამეთუ ლამის გამოგვიბეს
კალთაზე და ძალადობას
ჩვენი გული სამარცხვინოდ მიუტაცია.
რამეთუ ითხოვს მსხვერპლს ციური ყველა არსება,
და თუ ეს მავანს გამორჩება,
სასიკეთოს აღარაფერს უნდა ელოდეს.
ჩვენ ვმსახურებდით დედა-მიწას
და მზის ნათელსაც სულ ახლახან ვმსახურებდით,
უმეცრად, მაგრამ ესათნოება
მამას, მეუფეს ყოველსა ზედა,
რომ, უწინარეს, დაცულ იქნას
ასო ჟამმტკიცე, და არსებული განიმარტოს
მხოლოდ კეთილად. გერმანული სიმღერაც მასვე ემორჩილება.

1803

ფრიდრიხ ჰოლდერლინი (1770-1843)

გერმანულიდან თარგმნა დათო ბარბაქაძემ


1 ლანდგრაფ ფონ ჰომბურგი - ცნობილი საზოგადო მოღვაწე (1748-1820), რომელიც განმანათლებლობის შემოტევებისგან იცავდა რელიგიას და მიიჩნევდა, რომ ყველა სოციალური და მორალური უბედურების საწყისს შესუსტებული რელიგიურობა წარმოადგენდა. იგი საფრანგეთის რევოლუციისა და მისი იდეების მოწინააღმდეგე იყო.
2 მისი შვილებიც... - "ხმანი მხურვალე კორომისა", ე. ი. კუნძულ პატმოსის უკაცრიელი და მოშიშვლებული ალაგისა, რომლებიც გაისმის, როცა "ქვიშა ჩამოლექილა, და განიპობა ველის პირი".
3 წინასწარმეტყველს - იოანეს. ჰÁოლდერლინისთვის, კუნძულ პატმოსზე "აპოკალიფსის" შემქმნელი იოანე იდენტურია ძვირფასი ყმაწვილი იესოსი.
4 ნადიმობის ჟამს - იგულისხმება საიდუმლი სერობა.
5 და მათ თან ახლდა გზად მეტრფის ჩრდილი - მკვდრეთით აღმდგარი ქრისტე, რომელიც ორივე მოწაფეს გამოუჩნდა და თან ახლდა გზად ემმაოსისკენ. შდრ.: ლუკა, 24, 13: "და აჰა ორნი მათგანნი მოვიდოდეს მასვე დღესა შინა დაბასა, რომელი შორავს იერუსალემსა სამეოც უტევან, რომლისა სახელი ემმაოს".
6 მან მათ ამისთვის მოუვლინა სული - იგულისხმება იესოს აღდგომიდან ორმოცდამეათე დღე, წმინდა სულის მოფენა მოწაფეებზე. შდრ.: მოციქულთა საქმე, 2,1: "და აღსრულებასა მას დღისა მეერგასისა" და, შემდეგ, 2,4: "და აღივსნეს ყოველნი სულითა წმიდითა და იწყეს სიტყუად უცხოთა ენათა, ვითარცა სული იგი მოსცემდა მათ სიტყუად".
7 ისინი ერთურთს უწვდიდნენ ხელებს - კავშირში სიტყვებთან "ამით შელოცვილნი".
8 ესერა, გარჯა მთესველისა... - შდრ.: მათე, 3, 12: "რომლისა ნიჩაბი ხელთა მისთა, განწმიდოს კალოი თვისი და შეკრიბოს იფქლი საუნჯესა, ხოლო ბზე დაწუას ცეცხლითა მით უშრეტითა".
9 გამოსახვა ხატის - იგულისხმება ბრინჯაოს სტატუა.
10 ისინი - ე. ი. მარად უკვდავნი.
11 უკვდავი ბედი - ე. ი. ბედი უკვდავთა.
12 ვით მზეს - ქრისტე შედარებულია მზის ნათებას.
13 მისი ნიშანი  - ე. ი. ელვა.
14 ერთი  - ე. ი. ქრისტე.
15 მისი ვაჟიშვილები - ე. ი. ვაჟიშვილები "მარადი მამისა".

2020 წლის მაისში მეგობრებმა თემატური ბლოგი შევქმენით, რომლის პრეამბულაც ამგვარად ჟღერდა:
წინამდებარე ბლოგი პარტიული და იდეოლოგიური ბრძოლებისგან დამოუკიდებელი, მხოლოდ მოქალაქეობრივი ვალის მოხდის მიზნით შექმნილი მთარგმნელობითი პლატფორმაა. ჩვენი, როგორც არაპარტიული რიგითი მოქალაქეების, სიტუაციური აქტივობა საღი აზრის რეაქციაა COVID-19 CORONAVIRUS-ის ირგვლივ  განვითარებულ დებატებთან დაკავშირებით ქართულ საზოგადოებაში არსებულ ინფორმაციულ სიმწირეზე და იგი მოწოდებულია აღნიშნული სიმწირის შესამცირებლად. ბლოგი თავს უყრის როგორც ცნობილ ბიოლოგთა, ვირუსოლოგთა, ბაქტერიოლოგთა, ეპიდემიოლოგთა და ექიმთა, ისე - განათლებული მსოფლიო საზოგადოებრიობის მიერ აღიარებულ ფილოსოფოსთა და სოციოლოგთა დისკურსს. ჩვენ შორს ვართ ილუზიისგან, რომ აქ წარმოდგენილი მასალები ჩვენი საზოგადოებისთვის სრულიად უცნობია, მაგრამ რეალობა გვიჩვენებს, რომ მათში რეპრეზენტირებული ცოდნა არ ცირკულირებს ქართულ საზოგადოებაში. ვაცნობიერებთ იმასაც, რომ აქ წარმოდგენილი მასალების ინსტრუმენტალიზებისგან დაზღვეული ვერ ვიქნებით. რა გაეწყობა: ნებისმიერი საზოგადოება ისეთია, როგორიც ის არის. მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ზურგი ვაქციოთ გოეთეს შეგონებას: „არაფერია იმაზე უფრო საშინელი, ვიდრე - მოღვაწე უცოდინრობა“. გვეიმედება, რომ ჩვენი ყოვლად უწყინარი არაპოლიტიკური აქტივობა ოდნავ მაინც შეამცირებს ყოვლისმცოდნეთა აგრესიას, ინდოქტრინებულთა სისასტიკეს, პროპაგანდის მსხვერპლთა მავნებლობას და რევანშისტთა მიერ საუკეთესო გონებათა დიფამირებას, ამის საპირისპიროდ კი ხელს შეუწყობს თავისუფალი, არაიდეოლოგიზებული და არასოფისტური აზროვნების გაძლიერებას; არა - ყბადაღებული „განსხვავებული აზრის“ მიმართ ფაშისტური ფსევდოტოლერანტობის წახალისებას, არამედ - იმის გაცნობიერებას, რომ აზროვნება სხვა არაფერია, თუ არა -  ერთმანეთისგან განსხვავებულ აზრთა პოლიფონია. (https://virusidamsoflio.blogspot.com/2020/05/blog-post_6.html)
ჩვენი აქტივობა, მიზეზთა გამო, მალევე შეწყდა, მაგრამ მას მერე პერიოდულად ერთმანეთს ვუზიარებდით ვირუსთან დაკავშირებულ საკითხებზე დასავლეთის სამყაროში ფრთაგაშლილ ინტელექტუალურ დისკურსსა და საქართველოში არსებულ უსუსურ ანალიტიკურ აქტივობას შორის სავსებით ბუნებრივი კონტრასტით გამოწვეულ ჩვენს გულისტკივილს. ამ უფსკრულს, რა თქმა უნდა, ვერაფერი ამოავსებს: იქ თუ უკვე ფილოსოფიაში, სოციოლოგიაში, პოლიტიკის თეორიაში, თუნდაც მედიცინის, ბიოლოგიის და ფსიქოლოგიის ჟურნალისტიკაში უხვად შეიქმნა დიდი თუ მცირე ტექსტები, რომლებიც დაინტერესებულ მკითხველს თავბრუდამხვევ ინტელექტუალურ-ესთეტიკურ სიამოვნებას განაცდევინებს, აქ ჯერ ვირუსის არსებობა-არარსებობის ირგვლივ განვითარებულ ფსევდოსქოლასტიკურ ომებს ვადევნებდით თვალს, მერე კი ამ ომებს ორგანულად ჩაენაცვლა ვაქსერ-ანტივაქსერთა შორის გააქტიურებული და ერთმანეთის უმოწყალო ლანძღვა-დაცინვით და საბრძოლო ყიჟინით თანხლებული ბატალიები; იქ თუ ადამიანის ფუნდამენტური უფლებებისა და თავისუფალი ნების ირგვლივ განვითარებულ დებატებს, სამეცნიერო სამყაროში უცნობილეს ავტორიტეტთა სკეპტიციზმს და თავისუფალი ინტელექტუალების მიერ ისტებლიშმენტის არგუმენტირებულ კრიტიკას სახელმწიფოები არ დაუნგრევია, აქ ცოცხალი აზრის ნებისმიერი გაბრძოლებაც სახელმწიფოს სიცოცხლისუნარიანობაზე დესტრუქციულად მოქმედებს და ერთი ადამიანის თავისუფალი ნებაც მხოლოდ მეორე ადამიანის თავისუფალი ნების დათრგუნვის ფასად მიიღწევა; იქ თუ ინტელექტუალები და თავისუფალი ხელოვანები სწორედ ამ ნისლიან ამინდში თავიანთი პრინციპების ერთგულად დაცვას მიიჩნევენ ცხოვრების საქმედ, აქ მათი შორეული კოლეგები ისტებლიშმენტში პირდაპირი და ირიბი გზებით ადგილის მოსაპოვლად არც თავს არ ზოგავენ და არც - სხვებს; იქ თუ მათთვის „ეს ყველაფერი“ სერიოზული საქმეა, აქ მათი შორეული კოლეგებისთვის „ეს ყველაფერი“ არტისტული თამაშია და მეტიც არაფერი; იქ თუ კულტურული მეხსიერების წინაშე ყველა საკუთარი ერთადერთი ბიოგრაფიით აგებს პასუხს, აქ კულტურული მეხსიერება დემენციის კანონებით ისჯება და იგი თითოეული „მებრძოლის“ ყველა ბიოგრაფიის წინაშე აგებს პასუხს.
წინამდებარე ტექსტი თარგმნილია არა ორიგინალიდან, არამედ – ორიგინალის ენიდან მარია შნაიდერის მიერ შესრულებული გერმანული თარგმანიდან და ინტერნეტქსელში სულ ახლახან, 6 აპრილს, რუბრიკა “თვალსაზრისის” ქვეშ გამოქვეყნდა.
წყარო: https://www.epochtimes.de/meinung/gastkommentar/rabbi-weissman-31-gruende-warum-ich-mich-nicht-impfen-lassen-werde-a3486405.html

მთარგმნელი


1. საქმე ვაქცინას არ ეხება. აღწერის თანახმად, ვაქცინა იმუნიტეტს უზრუნველყოფს, ეს მკურნალობა კი არც ერთი დაავადების მიმართ იმუნიტეტს არ უზრუნველყოფს.

ინფიცირების მერე ის, საუკეთესო შემთხვევაში, უბრალოდ, ამცირებს მძიმე ვირუსული დაავადების ალბათობას. შესაბამისად, აქ საქმე ეხება სამედიცინო მკურნალობას და არა – აცრას. მე არ მსურს იმ დაავადების სამედიცინო მკურნალობა, რომელიც არ შემყრია.

2. ფარმაკონცერნები, პოლიტიკოსები, სამედიცინო დაწესებულებები და მასმედიის საშუალებები იმაზე შეთანხმდნენ, რომ ამ პრეპარატს მთელ მსოფლიოში “ვაქცინა” უწოდონ, იმის მიუხედავად, რომ ის ვაქცინა არ არის.

მათი მიზანია ადამიანების იმგვარად მანიპულირება, რომ მათ სამედიცინო მკურნალობით თავი უსაფრთხოდ იგრძნონ. ვინაიდან ისინი ადამიანებს ატყუებენ, მე მათ არ ვენდობი და არ მსურს საქმე მქონდეს მათ სამედიცინო მკურნალობასთან.

3. ამ სამედიცინო მკურნალობით მისაღები სავარაუდო სარგებელი მინიმალურია და, ნებისმიერ შემთხვევაში, დიდხანს არ გასტანს. ისტებლიშმენტი ამ ყველაფრის თანამონაწილეა და უკვე ლაპარაკობს დამატებით აცრებზე და ახალი “ვაქცინების” უწყვეტად ზრდად რაოდენობაზე, რომლებიც რეგულარულად უნდა იწარმოებოდეს.

მე არ დავუშვებ ჩემს გარდაქმნას ქრონიკულად ავადმყოფ პაციენტად, რომელსაც, მძიმე ვირუსული დაავადების ალბათობის შემცირების მიზნით, რეგულარული პერიოდულობით, შეუყვანენ ახალ ფარმაცევტულ პროდუქტს, იმის მიუხედავად, რომ ამ ინექციებით ვირუსის თავიდან აცილება შეუძლებელია.

4. მხოლოდ ბუნებრივი მეთოდები აძლიერებენ ჩემს იმუნურ სისტემას, რათა მძიმე ვირუსული დაავადებების მიმართ მისი მოწყვლადობა შემცირდეს. თუ ვირუსი შემეყრება, არსებობს ვიტამინები და გამოცდილი მედიკამენტები, რომლებიც ავადმყოფობასთან ბრძოლისას საუცხოო შედეგებს იძლევა – რისკებისა და ამ სამედიცინო მკურნალობის გვერდითი მოვლენების გარეშე.

5. ისტებლიშმენტი იფიცებს, რომ ეს სამედიცინო მკურნალობა უსაფრთხოა.

ეს მტკიცება მოკლებულია ყოველგვარ საფუძველს, რადგან არავის შეუძლია მომდევნო წლებში მისი გრძელვადიანი შედეგების წინასწარხედვა. მათ შეუძლიათ მხოლოდ ვარაუდის გამოთქმა, რომ მკურნალობა უსაფრთხოა. მაგრამ ასეთი მტკიცება უპატიოსნო ქმედებაა, რადგან არავის შეუძლია იცოდეს, არის თუ არა ეს სიმართლე. რადგან ისინი უპატიოსნონი არიან, მე მათ არ ვენდობი და მათ მკურნალობას არ დავექვემდებარები.

6. ფარმაკონცერნები აცრით გამოწვეულ ზიანზე არც პასუხისმგებლობას იღებენ და არც მათთვის ბრალის წაყენებაა შესაძლებელი. პოლიტიკოსებიც, რომლებიც ამ მკურნალობას მფარველობენ, ვალდებულებისგან გათავისუფლებულნი არიან.

მე არ შევიშხაპუნებ ახალ სამედიცინო პროდუქტს მაშინ, როცა ადამიანები, რომლებიც მის უკან დგანან, ვალდებულებას ან პასუხისმგებლობას არ იღებენ შესაძლო გვერდითი მოვლენების შემთხვევაში. რატომ უნდა დავაყენო ჩემი სიცოცხლე რისკის ქვეშ, თუ ისინი ნებისმიერ რისკზე უარს ამბობენ?

7. ისრაელის პრემიერმინისტრმა საჯაროდ აღიარა, რომ ეს ექსპერიმენტული “ვაქცინა” მთელ მსოფლიოში ჯერ ისრაელის ხალხზე გამოიცდება. მე არ მინდა, საცდელ ბოცვრად გამომიყენონ ან ჩემი სხეული მეცნიერების განკარგულებაში იქნას გადაცემული.

8. ისრაელმა, ბიოლოგიურად აქტიური ნივთიერების მოწოდების სანაცვლოდ, მზადყოფნა გამოთქვა, რომ უცხოურ ფარმაკონცერნებს მათ განკარგულებაში გადასცეს თავის მოქალაქეთა საპაციენტო მონაცემები. მე ასეთი მეწარმეებისთვის ჩემი საპაციენტო მონაცემების გადაცემაზე არც თანხმობა განმიცხადებია და ეს არც ვინმეს უკითხავს ჩემთვის. მე ასეთ არაკეთილსინდისიერ გარიგებებში არ ვმონაწილეობ.

9. Pfizer-ის მმართველმა ძალებმა, მმართველობისა და სამეთვალყურეო საბჭოს წევრებმა, სარეკლამო გნიასისა და გამუდმებული დაშოშმინებების მიუხედავად, საჯაროდ განმარტეს, რომ თავად მათ თავიანთვივე ბიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებით მკურნალობისგან თავი შეიკავეს.

მათ არაკორექტულად მიიჩნიეს სხვების გადასწრება. ეს სასაცილო საბაბია და მსგავსი რამის სათქმელად ადამიანს “ხუცპეს” (ებრაულად חוצפה [chùtzpe], უტიფრობა, უსირცხვილობა, უნამუსობა – მთარგმნელის შენიშვნა) დიდძალი დოზა ესაჭიროება. “გადასწრება” მათი ფანტაზიის ნაყოფია.

მათ არავინ დაძრახავდა, რამდენიმე “სავაქცინო დოზას” თავიანთთვის თუ გადაინახავდნენ. ისედაც არ არიან პირადი თვითმფრინავებით და პირადი კუნძულებით უზრუნველყოფილი მილიარდელები რიგში დგომით ცნობილი, რათა ის, რისი მიღებაც მათ სურთ, მათზე წინ ასობით მილიონმა გლეხმა მიიღოს.

10. მეინსტრიმ-მედიასაშუალებებმა ეს აბსურდული საბაბი უყოყმანოდ აიტაცეს. ისინი ხოტბას ასხამენ Pფიზერ-ის მმართველ ძალებს მსხვერპლად საკუთარი თავის შესაწირად ვითომდა მათი მზაობისთვის, რადგან მათ სურთ, თავიანთი ექსპერიმენტული პრეპარატი მხოლოდ ჩვენს მერე მიიღონ.

მე არ ვენდობი ადამიანებს, რომლებსაც სურთ, რომ ასე გამასულელონ. ამიტომ უარს ვამბობ მათი მიერ შემოთავაზებულ მკურნალობაზე, რიგში ჩემს ადგილს მათ დავუთმობ, მე კი რიგის ბოლოში გადავინაცვლებ.

11. სამი ინფორმაცია, რომელიც ერთმანეთს უნდა დაუკავშირონ:

ა)    ბილ გეიტსი აქებს ამ “ვაქცინებს”, როგორც “ერთადერთ” გადაწყვეტას კაცობრიობის არსებობის შესანარჩუნებლად.
ბ)    ბილ გეიტსს სჯერა, რომ მსოფლიო მოსახლეობის სიჭარბეს განიცდის და უნდა  “განიტვირთოს მოსახლეობისგან”.
გ)    ბილ გეიტსი, სავარაუდოდ მსოფლიოში უმდიდრესი ადამიანი, ჯერაც არ აცრილა.

ოღონდ ნუ ავაჩქარებთ... ამიტომ – გმადლობთ, არა! მე უარს ვამბობ ნებისმიერ სამედიცინო მკურნალობაზე, ჩემთვის რომლის თავს მოხვევაც მას სურს.

12. ისტებლიშმენტმა ამ მკურნალობას მასობრივად და ცალსახად გაუწია რეკლამა. პოლიტიკოსები და მასობრივი მედიის საშუალებები ადამიანებს წნეხის ქვეშ აქცევენ და ამტკიცებენ, რომ მათი მორალური და სახელმწიფო-მოქალაქეობრივი ვალია, ამ მკურნალობას დაექვემდებარონ.

ხდება ამ მკურნალობის სარგებლის ერთობ გადამეტებით შეფასება, რისკები უგულებელიყოფა და უცნობი გვერდითი მოვლენები იჩქმალება. ეს ადამიანები გაქნილები და მანიპულატორები არიან. როგორ უნდა ვანდო მე მათ ჩემი პირადი კეთილდღეობა?

13. ფართომასშტაბიანი საპროპაგანდო კამპანიით ადამიანები უნდა დააჯერონ, რომ ისინი ამ მკურნალობას დაექვემდებარონ. პოლიტიკოსები და ცნობადი სახეები “სელფით” თავად აღბეჭდავენ პრეპარატით თავიანთი აცრის პროცესს (არაერთი მათგანი უბრალოდ თვალთმაქცობს, ვითომ ინექციით იცრება). მედიასაშუალებების გამაყრუებელი რეკლამის თანახმად, ამ მკურნალობაზე უფრო მაგარი, ჭკვიანური, მშვენიერი და სახალისო არაფერია.

ამჟამად მსოფლიოში ყველა დროის უდიდესი მარკეტინგკამპანია მიმდინარეობს. ასეთი რამ სამედიცინო მკურნალობისთვის და, მით უმეტეს, ახალი ტიპის მკურნალობისთვის, უადგილოა. ამიტომ მე შეძრწუნებით ვაქცევ ზურგს ამ ყველაფერს.

14. მასები მწყობრად მიაბიჯებენ. ისინი გამოფენენ ავტოპორტრეტებს, თუ როგორ ღებულობენ ინექციას და ხელს უწყობენ ჯგუფურ იძულებას, რომ ყველამ ერთმანეთს მიბაძოს. ეს ყველაფერი ერთობ დამანგრეველი და ავადმყოფურია, ამიტომაც არ მივაბიჯებ მწყობრში. არასდროს მიმიღია მედიკამენტი მხოლოდ იმიტომ, რომ მას ყველა ღებულობს და რომ ეს “მაგარია”. მაინც და მაინც ახლა რატომ უნდა დავიწყო ასე მოქცევა?

15. ნებისმიერი, ვინც ამ სამედიცინო მკურნალობასთან დაკავშირებულ თავის ეჭვს გამოთქვამს, განწირულია დაშინებისთვის, დისკრედიტაციისთვის, დაცინვისთვის, ცენზურირებისთვის, განკიცხვისთვის, მუქარისთვის და დათხოვნისთვის. მათ შორის არიან ჯანმრთელობის დარგის თანამშრომლები, რომლებსაც პრეპარატის მიმართ მეცნიერული ეჭვი გააჩნიათ, მაგრამ ასევე – მომვლელები, რომლებმაც საკუთარი თვალით ნახეს, ინექცირებიდან ცოტა ხნის მერე მათი მეთვალყურეობის ქვეშ მყოფი ადამიანები პრეპარატით გამოწვეული მძიმე გვერდითი მოვლენებით როგორ იტანჯებოდნენ და კვდებოდნენ.

ისტებლიშმენტი იმ კარგი ადამიანების წმენდით არის დაკავებული, რომლებიც ყველაფერს რისკავენ, რათა ამ ახალი სამედიცინო მკურნალობით – რომელსაც ისინი გადაჭრით სულაც არ უარყოფენ – გამოწვეული ეჭვები გაახმოვანონ. ამიტომ არის ჩემთვის ნათელი, რომ ყოველთვის ამ გაბედულ ადამიანებს უფრო მივენდობი, ვიდრე – ისტებლიშმენტს. არ მახსენდება ისტორიიდან არც ერთი შემთხვევა, ისტებლიშმენტი რომ სიმართლის და მორალის მხარეს მდგარიყო.

16. ეს კაცობრიობის ისტორიაში უდიდესი სამედიცინო ექსპერიმენტია.

17. ის ფაქტი, რომ ამჟამად ყველა დროის უდიდესი სამედიცინო ექსპერიმენტი, დიახ, საერთოდაც სამედიცინო ექსპერიმენტი, მიმდინარეობს, იმალება და მასობრივად იჩქმალება.

18. ისინი რომ ადამიანებთან გულახდილები ყოფილიყვნენ, ამ ექსპერიმენტში მონაწილეობას მხოლოდ უმცირესნი დათანხმდებოდნენ.

ადამიანთა მანიპულირება, რათა მათ ყალბი მიზეზებით აიძულონ სამედიცინო ექსპერიმენტში მონაწილეობა, არღვევს სამედიცინო ეთოსისა და დემოკრატიული სამართლის არსებით საფუძვლებს. ეს ადამიანები მოკლებულნი არიან ყოველგვარ მორალს და არაკეთილსინდისიერად მოქმედებენ. მე მათ ჩემს სხეულში რაღაცის ინექცირების ნებას არასდროს დავრთავ.

19. სამედიცინო დაწესებულებები ადამიანებს ამ მაქინაციების შესახებ მისხალსაც კი არ განუმარტავენ. ისინი საცდელი პრეპარატის სავაჭრო წარმომადგენლებად იქცნენ.

ისინი ემსახურებიან დიდ კონცერნებს და პოლიტიკოსებს, რომლებმაც მათთან ხელშეკრულებები გააფორმეს. ეს პირდაპირ ეწინააღმდეგება მათ მანდატს, რომლის თანახმადაც მათ თავი უნდა მიუძღვნან იმ ადამიანების კეთილდღეობას, რომლებმაც ისინი თავიანთი ნდობით აღჭურვეს. სამედიცინო დაწესებულებები კორუმპირდნენ და ისინი სხვა არც რა არიან, თუ არა – კონცერნებისა და პოლიტიკოსების ხელქვეითები. ამიტომაც არ ვენდობი ამ საცდელ პრეპარატს, რომლით ჩემი აცრაც მათ ასე ძლიერ უნდათ.

20. რათა აცრა გვაიძულონ, ჩვენზე სხვადასხვა მეთოდით ახდენენ ზეწოლას. ეს ეწინააღმდეგება ყველა სამედიცინო-ეთიკურ ნორმას და დემოკრატიული საზოგადოების საფუძვლებს. რაც უფრო მეტად ცდილობენ, რამე მაიძულონ, მით ნაკლებად ვარ მზად ამის ჩასადენად.

21. US-მთავრობამ ვირუსთან და მის მკურნალობასთან დაკავშირებული სამედიცინო დოკუმენტაცია მომდევნო ოცდაათი წლით დალუქა. საზოგადოებას ამ ინფორმაციებზე წვდომის უფლება აქვს და მთავრობა ვალდებულია, ისინი გაასაჯაროოს.

რას გვიმალავენ? მართლა უნდა მჯეროდეს მათი, რომ აქ ყველაფერი სუფთად არის და მათ მხოლოდ ჩემი ჯანმრთელობა აინტერესებთ? უკანასკნელად, როცა მათ მსგავს თაღლითობას მიმართეს, საქმე ისრაელში იემენელი ბავშვების გაქრობას ეხებოდა. თუ თქვენ არ იცით, რა მოხდა მაშინ, მოიძიეთ ინფორმაცია. ისინი ახლაც მსგავსად თაღლითობენ. მაშინ მათ ეს თაღლითობა არ გაუვიდათ, არც ახლა დავთმობ.

22. მთავრობას უცხოელი მეწარმეებისთვის ჩვენი პირადი საპაციენტო მონაცემების გადაცემა შეუძლია, ამ ვითარებასთან დაკავშირებული თავისი დოკუმენტაციის გასაჯაროება კი არ სურს? არავითარ შემთხვევაში!

23. ისტებლიშმენტმა ექიმები, რაბინები, მედია და მასები დაიქირავა, რომ აცრაზე უარის მთქმელები სიტყვების ნიაღვარში დაახრჩოს. თავს გვატეხენ ყველაზე უარეს შეურაცხყოფებს. გვაბრალებენ, თითქოს ავადმყოფურად სასაცილო შეთქმულებების გვჯეროდეს, თითქოს მეცნიერებას უარვყოფდეთ და ეგოისტები ვიყოთ.

ამბობენ, რომ ჩვენ მკვლელები ვართ, რომ ჩვენ მოხუცები არ გვადარდებენ და რომ სწორედ ჩვენი ბრალია, მთავრობა თუ იძულებულია, მოქალაქეებს დრაკონულ შეზღუდვებს უწესებდეს. და ეს ყველაფერი – იმიტომ, რომ არ გვსურს, თავი ისე ავაცრევინოთ, თითქოს საცდელი ბოცვრები ვიყოთ.

იმასაც კი ჩაგვძახიან, რომ ეს ჩვენი რელიგიური ვალია და რომ მძიმე ცოდვას ჩავიდენთ, თუ აცრაზე უარს ვიტყვით. ისინი გვეუბნებიან, რომ სამუდამოდ ჩვენს სახლებში უნდა გამოვიკეტოთ და საზოგადოებრივ ცხოვრებას გამოვეთიშოთ, თუ არ ავიცრებით.

ეს საშინელებაა, ამაზრზენია, ეს არის ჯანსაღი ადამიანური გონების, მორალისა და თორას განადგურება და მე მათ ზურგს ვაქცევ შეძრწუნებული. ეს მხოლოდ აძლიერებს ამ ადამიანების მიმართ ჩემს უნდობლობასა და ჩემს მიერ მათი საცდელი პრეპარატის მიუღებლობას. როგორ შეუძლიათ, ასე მოიქცნენ?

24. მე ვიცნობ ბევრ ადამიანს, რომელსაც ინექცია შეუყვანეს. არც ერთ მათგანს არ ჩაუტარებია სამეცნიერო გამოკვლევა, არ დაუდია სარგებელი რისკის საპირწონედ, ეს ვარიანტი სხვა ალტერნატივებისთვის არ შეუდარებია. არც ართი მათგანი საფუძვლიანად არ გაუთვითცნობიერებიათ, რათა მერე თითოეულს თავად შეძლებოდა გადაწყვეტა, ეს საცდელი პრეპარატი მისთვის მართლაც საუკეთესო ვარიანტი იქნებოდა თუ – არა. სწორედაც პირიქით.

ამ ადამიანებმა თავიანთი აცრა ჩაიტარებინეს მასობრივი აგიტაციის, პროპაგანდის, ზეწოლის, შიშისა და იმის მიმართ ბრმა ნდობის მიზეზით, რაშიც თითქოს დარწმუნებულია “ექსპერტების უმრავლესობა”.

ისინი იქიდან ამოდიოდნენ, რომ ექსპერტები ვითარებას ყოვლისმომცველად გააანალიზებდნენ და აბსოლუტურად ნეიტრალური იქნებოდნენ, რაც უკიდურესად საეჭვოა.

ისინი ბრმად ენდნენ გავლენიან რაბინებს (რომლებზეც იგივე ითქმის, რაც – ექსპერტებზე), რომლებმაც ისინი წნეხის ქვეშ მოაქციეს. ან ისე ღრმად შეტოპეს ისტერიაში, რომ დაიჯერეს, - მხოლოდ “აცრა” თუ იხსნიდა მათ მძიმე ვირუსული დაავადებისგან.

მასობრივი ისტერია და სამედიცინო მკურნალობის კერპთა აშკარა თაყვანისცემა ჩემში ღრმა უნდობლობას იწვევს. ამიტომ ვამბობ უარს მკურნალობაზე.

25. ფარმაცევტულ კომპანიებს ხანგრძლივი და უღირსებო ისტორია აქვთ, - როცა მათ თავიანთი სასწაულმოქმედი მედიკამენტებით არაერთ ხალხში მასობრივი სიკვდილიანობა გამოუწვევიათ და მიმნდობ ადამიანებს მას მერეც კი არ ეშვებოდნენ, როცა უმძიმესი რეაქციები გამოვლენილა. იმის ნაცვლად, რომ ვითარების საფუძვლიან ნათელყოფამდე ამ მედიკამენტების გაყიდვა შეეჩერებინათ, ფარმაცევტული კომპანიები ყველაფერს აკეთებდნენ ინფორმაციების მისაჩქმალად და თავიანთი პროდუქტების გასაღების დასაჩქარებლად.

ამ კომპანიებისთვის და ამ ხალხისთვის ადამიანის სიცოცხლე არაფერს ნიშნავს. რატომ უნდა ვენდო მე მათ, როცა ისინი ახალ მედიკამენტს უწევენ რეკლამას? ბოლოს და ბოლოს, ჩემთვის ხომ ცნობილია მათი ადრეული მაქინაციები.

26. საზარელი შემთხვევების შესახებ ახლა უკვე ლამის ყოველ წამს გვეუწყება, მაგრამ პოლიტიკოსებს ეს სრულიადაც არ აწუხებთ. საერთო ინტერესებით გაერთიანებული სამედიცინო ჯგუფები ყველაფერს ჩქმალავენ და ამტკიცებენ, რომ ამ ყოველივეს აცრასთან არაფერი ექნებოდა საერთო ან რომ ამის თავიდან აცილება შეიძლებოდა. მედიასაშუალებები ამ პროცესს მდუმარედ ადევნებენ თვალს, ფარმაკონცერნები კი გაქანების სიჩქარეს ზრდიან.

კვლავ და კვლავ გრძელდება გამაფრთხილებელი ხმების დაშინება, ცენზურირება და დაჯარიმება. ჩემთვის უდავოა – ჩემი სიცოცხლე და კეთილდღეობა მათ არ აღელვებთ. მე მათი ლაბორატორიების საცდელ ბოცვრად არ გადავიქცევი. მე არ გავრისკავ, რომ მორიგი “შემთხვევითი მსხვერპლი” გავხდე.

27. მრავალი ადამიანი – მათ შორის სრულიად ჯანმრთელი და ახალგაზრდა – ინექცირებიდან მოკლე დროში გარდაიცვალა. და მაინც, ჩვენ წართმეული გვაქვს უფლება, ეს ყველაფერი ინექციას დავუკავშიროთ. ჩანს, რომ ეს არ შეესატყვისება სამეცნიერო პროცედურას, ასე რომ, კიდევ უფრო მეტი ადამიანი მოკვდება.

ინექციასა და მის თანამდევ სიკვდილს შორის ურთიერთკავშირის უარყოფა, იმ ადამიანების განაპირება, რომლებიც ამ კავშირს ვარაუდობენ, ასევე – ფაქტი, რომ შესაძლო ურთიერთკავშირის გამოკვლევის მიმართ მისხალი ინტერესი არ არსებობს, ეს ყველაფერი სწორედაც რომ მეცნიერების საპირისპიროა და ნებისმიერ შემთხვევაში შეიძლება იმით გაგრძელდეს, რომ უფრო მეტი ადამიანი უნდა მოკვდეს.

იმავე ადამიანებს სურთ დამარწმუნონ, რომ მეც ასევე უნდა ავიცრა. არა, გმადლობთ!

28. ფარმაცევტული პროდუქტის მიმართ კერპთაყვანისმცემლობა ჩემში ზიზღს იწვევს. ამიტომაც ვერ მივიღებ მონაწილეობას ამ რიტუალში.

29. ჩემი ექიმი, რომელიც, სხვათა შორის, ჩემს ჯანმრთელობაზეა პასუხისმგებელი, განუწყვეტლივ მოითხოვს ჩემგან, რომ “ვაქცინით” ავიცრა. მაგრამ მას ჩემთვის ეს მკურნალობა ან ალტერნატივები არ განუმარტავს. ინფორმაციები ისტებლიშმენტს მიღმა მდგომი პიროვნებებისგან შევაგროვე. ნებაყოფლობით მკურნალობამდე აუცილებელი განათლება იძულებით მკურნალობად გარდაისახა. ასეთ მკურნალობაზე უარს ვამბობ.

30. მე ვხედავ ამდენ სიცრუეს, კორუფციას, პროპაგანდას, მანიპულაციას, ცენზურას, დაშინებას, სამედიცინო-ეთიკური ნორმების დარღვევას, არაკეთილსინდისიერ სამედიცინო ქმედებას, უმძიმესი გვერდითი მოვლენების დამალვას, სამართლიანი მღელვარების გადაფარვას.

მე ვხედავ ისტერიას, კერპთაყვანისმცემლობას, უმეცრებას, შიშს, სამედიცინო და პოლიტიკურ ტირანიას, სამედიცინო დოკუმენტაციის გადამალვას, ადამიანის სიცოცხლეზე, ძირითად უფლებებსა და თავისუფლებებზე ნამდვილი ზრუნვის ნაკლებობას, თორას და ჯანმრთელი ადამიანური აზრის ყალბ განმარტებას და პატიოსანი ადამიანების დემონიზებას.

მე მოწმე ვარ ყველა დროის უდიდესი სამედიცინო ექსპერიმენტის, რომელიც ხარბი, არასერიოზული, უღმერთო ადამიანების მიერ ტარდება და – პასუხისმგებლობისგან იმათი გათავისუფლებისა, ვინც ჩემგან მოითხოვს, რომ ჩემი სიცოცხლე სასწორზე დავაგდო...

დიახ, ამ ყველაფერს ვხედავ და გადავწყვიტე, რომ რიგში ჩემი ადგილი მათ დავუთმო. მე ღმერთს მივენდობი. მე ჩემს გონებას გამოვიყენებ, რომლითაც მან მაკურთხა, და ჩემს ბუნებრივ ინსტინქტს მივენდობი. მას კი იმ ბოლო მიზეზამდე მივყავარ, რომლის გამოც “აცრას” არ დავექვემდებარები.

31. ეს ყველაფერი ყარს.


გერმანულიდან თარგმნა ვახტანგ იმედაძემ

*

მთელ ცხოვრებას შენზე ფიქრით გავივლი,

უშენობას გული ვერ შეეთვისა,

ნუშის წვერში რომ იფეთქებს ყვავილი,

იქ მაქვს გული შენახული შენთვისა.

 

*

შენ სუმბული ხარ, ნაზი, რტოვანი,

შენ, ვით მაისმა, შემომისწარი,

შენი სიწმინდის შუქის თოვანი

გულში ბრწყინვალებს, როგორც ცისკარი.

 

*

სად არი ტილო ან მარმარილო,

ბრინჯაო, რვალი, ქვა და ქაღალდი,

რომ დაიტიოს შენზედ ოცნება,

ჩემი მდუღარე სულის ღაღადი?!

 

*

მოგუბდა ლექსი შენს სიყვარულზე

და ლამის ყელში გადაილეწოს.

ერთხელ დახარე ჩემსკენ წამწამი,

რომ ჩემმა ჩანგმა შენზედ ილოცოს...

 

*

სატრფოვ, გაფანტე ფიქრები,

ეჭვიანობის არაკი,

სულ მუდამ ერთად ვიქნებით,

როგორც მტკვარი და არაგვი!


1935 წ.

.............................

უცებ მოსწყდა ნაპირთან, -

დაისარტყლა, გაფითრდა

დიდროვანი ღრუბელი, თითქოს რკინის ნახარში,

ყაყაჩოსფრად მახვილი

მუხას დაუპრიალა,

დაჰკრა ზურგის ბაწარში!

 

მეხმა მუხა გახარა,

აშიშინა ხორცივით

და გაჟღლილი ქერქები სხვა ხეებს მიაყარა

გასროლილი, ტყორცნილი...

 

მუხას წყალი ჩამოსდის,

ტყავგახდილს და გალოპრილს;

მუხის შავი კარავი ნატუსალმა გატრუსა,

ჰგავდა მუხა დამფრთხალი

ბუღას დანადარტყმულსა!

 

ჩადგა დიდი სიჩუმე... მუხამ შეიშრიალა.

თმა, გულღვიძლი, სიცოცხლის

ცეცხლებს დააწეწინა.

იწყებოდა რიჟრაჟი...

მეხს კი წყნარად ეძინა

ამოკაწრულ მიწაში...


1934 წ.

წარმოთქმული ვაჟა-ფშაველას საფლავზე მთაწმინდაზე,

დიდუბიდან ნეშტის გადმოტანისას, 1934 წ. 18 ოქტომბერს.

 

მთა იყავი, მთასთან მოხველ,

შეგრჩენია მუხლში ღონე,

თვალდახრილო მეამბოხევ,

ხუნდებით რომ შეგაღონეს...

 

კვლავ შეჰხედე სამშობლოს ცას,

მოუხადე კიდევ ქუდი;

შენი კუბო რომ ავხადეთ,

ამოვარდა არწივთ გუნდი!

 

მოგელოდნენ მთის ლოდები

ნაჟურებით დაჟანგული,

ბალახებით, ხის ტოტებით

გამთელდება ვაჟას გული!

 

გადაჰხედე, შენი მთები,

თითქოს ვეფხვნი დაყრილანო,

ნავარდს არტყავს ორბის ფრთებით

შენი სიტყვა სამყვირალო.

 

ზვავის ღვართქაფს დაუბერტყავს,

ნაბუდია ჯიხვის რქაში,

შენი სიტყვა,

როგორც სეტყვა,

დროშის ზარი, წყლის კაშკაში! -

 

იგი გვზრდიდა, როგორც წვიმა,

და მან მოგვცა მძვლიანობა,

ხის ფოთლებში გაგვაწვინა,

აკვნის თავზე გვიგალობა.

 

ხმას სჭექავდი მოკივლებით,

სამშობლო რომ გქონდა ციხედ.

შენ დაგმარხეს ბორკილებით,

ჩვენ დროშებით ამოგიღეთ!


1934 წ.

ერთიც დაჰკივლე თუშურად,

ქარს შეუერთდი ქარშივე,

ფრთაგატყორცნილი არწივი

ფრენაში გაიკავშირე.

 

პირანთებული ჰშვენოდი,

გადაქნეული ხმალივით,

შავთმაჩაშლილი ქალწული

მოჰქროდი ქარიშხალივით.

 

ქვაბების ნაორთქლარ ნისლში

ღრეოდა თუშთა ყრილობა.

ქუსლამოკრული ქურანი

მიჰქროდა ნიავქარული;

შენი მხედრობა მიყვარდა

და შენი თავდახრილობა,

შენი მოხედვა, ხოხობო,

და სიკისკასე ქალური.

 

ხვალ ყველა დაგაშაირებს

ალვანს, ბახტრიონს, თიანეთს,

ერთმუხლად გამოშვებული

ცხენი რომ გააფრთიანე.

 

და თითქოს მოსწყდი მიწიდან,

ჰქროდი ხმელეთის გარესა,

სიგრძე და განი სად იყო,

სულ იქროლებდი ზღვათამდე;

 

გინდოდა ცხენის ქროლაში

გასწრება ნიავქარისა,

ვარსკვლავიანი ღრუბლები

თითქოს შენს სახეს ჰხატავდნენ.

 

შორს შავარდენი მოგდევდა,

შენი გმირობის მაყარი,

შენი კბილივით ელავდნენ

მთები რთვილგადანაყარი.

 

ვისკენ მიჰქროდი, საითკენ,

სივრცეში შეუხედარი,

ვის მისძახოდა შენი ხმა,

ვინ იყო შენი მხედარი? -

 

შენს სიყრმის დილას მისდევდი,

შენს ტურფა ყმაწვილქალობას,

შენს დაშუქებულ მომავალს,

ხვედრით რომ დაიმსახურე.

და ხმოვანებით ციური,

ვით იდუმალი გალობა,

ჯირითის ქარში, მესმოდა,

ჟღეროდა შენი საყურე.

 

ჩემს სიჭაბუკეს მიჰგავდი,

ჩემს აღტაცებულ ოცნებას,

ჩემს ღელვას  ჰგვანდა გაქროლვა

და შენი დაცხენოსნება!

 

გავა დრო, განა შემხვდება

კიდევ მე შენი ყურება?

სხვა გაზაფხულის წვიმები

მწვერვალებს დაეწურება.

 

სხვა იჯირითებს, სხვა იმღერს

სხვა მზეში ნაზიარები...

ისევ დარეკავს მთებიდან

მიმინოს ოქროს ზარები...


1934 წ.

გაზაფხული მახარა

ნიაღვარის ყვირილმა!

გულს ია დამახალა,

დასტა-დასტა გვირილა!

 

შავ ღრუბლებმა გაჰყარეს

ტყუპად იაგუნდები,

ჩემს ლამაზს და საყვარელს

ისევ მოგაგონდები!

 

მე შენ მინდა გახარო

ჩვენი ახალგაზრდობა,

ჩემო ქორის ბახალო,

დღეს რაც გალამაზდება!

 

დავძრათ ბედაურები,

გავჰყვეთ მზის ნაკვალევსა,

ქარებს გავჰყვეთ, ნიაღვრებს.

ცისარტყელის მკლავებსა!

 

ყველაფერი ჩავთვალოთ

სიყვარულში ნარგებად, -

ვაშლის თეთრი ყვავილით

ქვეყნის მოპერანგება;

 

ოქროში გადამდნარი

გაზაფხულის დილები

და ფრთებით პეპელისა

გზები ნააჩრდილევი;

 

მთებზე მთვარის ნამქერი

ზედ ზოლები მკრთალები

და შენი მშვენიერო,

დასათხრელი თვალები!

 

მე ეს მინდა გახარო,

ჩემო თეთრო ნარჩიტა,

ყველაფერი ჩახჩახებს

სიყვარულის ხარჯითა!

დაე ფერფლმა ნუშისა

ჩვენი მხრები მოთოვლოს;

გაზაფხულო,

აპრილო,

დაწვიმულო ფოთოლო!..


1934 წ.

აქ ყველა ბიჭი საზანდრობს,

ყველა ჰკვეხს წინაპარითა;

გულამოჭრილი საზამთრო

შემოგანათებს პარვითა.

 

ელავს აივნის ნოხები,

ტაბაკზედ - ალიბუხარი,

და ბურში ორთქლავს ხოხობი

აქ ჩახარშული მდუღარით.

 

ამტყდარა მღერა ბაღიდან,

აკლდამებიდან - გუგუნი,

მთაწმინდის ცეცხლით გაღიმდა

გარემო გადაბუგული.

 

კაშკაშებს სხივთა ბარაქით

მტკვარი ნაპრალში გდებული;

დგას ხეტეველთა ქალაქი -

ზურგზედ კლდემოკიდებული...

 

გამოველ,

მსურდა ყვავილი

ლამაზ ქალისთვის მეყიდნა.

დაჭრილ ხევსურის თავივით

მთვარე მთებს გადმოეყვინთა.

 

ქაშუეთს ფერი დაჰკრავდა,

ვარსკვლავის სხივზე თბებოდა,

ცილა დაღვრილი ვარსკვლავთა

ქაშუეთს ეწებებოდა.

 

ბაღით სურნელი მოვარდა,

სადაც რეჰანი ეთესა,

მე გავიგონე, მოჰვარდა

ქვა ნარიყალის კედელსა.

 

მესმოდა ბავშვთა ჟივილი,

თემური კალოს ლეწავდა,

იტეხებოდა ტკივილით

ძვალი, ქცეული ლერწადა.

 

შორს ცხენჭენებით დაჰქროდნენ

ყაბახის მობურთალები;

მათ საყურებლად დაგროვდნენ

ცისფერთვალება ქალები.

 

მე გავიგონე დაირა,

ხმა ხაბარდიან ტაშისა,

იადონს გაეშაირა

მღერალი ყიზილბაშისა.

 

მე გავიგონე, მთვარეში,

როგორ ყიოდა მეტივე:

- თბილისისაკენ დავეშვი,

ვეღარ კი შემოვეტივე!

           

ხმები მესმოდა, არავის

რაც აღარ ეყურებოდა,

აჩრდილთა ხროვა მზარავი

ყორეზე დაეყრებოდა.

           

ვიჭერდი უანკესოდა,

მთვარის ნამქრალი ზოლითა,

და ძველი მიწა კვნესოდა:

სისხლით, ცრემლით და ბოლითა.

           

ბინდი კი ბინდზე ირთხმოდა,

წყვდიადი ყორნის ჯიშისა,

მამლების ტაში ითხოვდა

მზეს - ქვეყნის სარაჯიშვილსა.

           

გავხედე, ცის ერთ კუნჭულთან

რძე მოჟონავდა ძუძუდან;

დაჩნდა სინათლე ლალივით,

კალმახის წითელ ხალივით...

           

*

როცა ცისკარმა მეტეხზე

ღამის ღვარები მილამა,

წყალში გამოჩნდა მეთევზე,

ბრწყინვა დაიწყო დილამა.

           

ჩანდა ნაკვალი ვარსკვლავთა

და ნაოთხალი მთვარისა,

და თავს ქაშუეთს აკლავდა

ხმა მომტირალი თარისა.

           

მაგრამ, ეძინა გრიგოლსა

და ვარდსაც წინანდალისა,

და იმ გულს აღარ ესმოდა,

ვინც ეს ხმა წინათ ალესა.

           

არც მტკვარს ესმოდა, არც ყაბახს,

აივნებს ჩუქურთმიანთა,

შეეფრქვა ტივებს და თაბახს

და ისევ კუბოს მიადგა.

           

ხმა ქცეულიყო ჩონჩხადა,

საფლავის ნამტვერალადა.

მხოლოდ მეთარეს კრუნჩხავდა

ძველ სიყვარულის ბალადა.

           

მხოლოდ უსმენდნენ შაშვები,

კარები არსად გაიღო, -

დამტაშებელი ტაშები

საფლავში გამომპალიყო...

           

*

გადმოვიხედე თბილისზე,

თითქოს აენთოთ ხონჩები,

შემოჰხვეოდა დილის მზე

ყვითელი ოქროს ფოჩებით.

           

აღარ ახსოვდა ტოლები,

ნინევია და ბაღდადი,

არც მტრის დარტყმული ტორები,

სისხლის ცრემლების ღაღადი;

           

არც ის, ვინც გული ატკინა, -

მოძალე სამარყანდელი.

დიოდა მტკვარი ხმატკბილად,

გაღმა ჰყვაოდა ყანები.

           

თბილისს ეღვიძა ქორივით,

გული კლდით ჰქონდა გებული,

მოსჭექდა ხალხის მორევი

შრომისთვის გარიგებული.

           

ხმა ვაჟკაცური, მედგრული,

გუგუნით ყალხზე დგებოდა:

ხმა ერთი ძალით შეკრული

ეხოებს ეხეთქებოდა.

           

ჩემი ლამაზი ქვეყანა

ამ დიდ ხმებს გადაეყვანა!

წარსულის ნამსხვრევ-ნალეწი

თბილისის მთებზე ეყარა.

           

ძირს ლომკაცები სცვეთავდნენ

ლოდებს, რომ აჩნდათ ჭრილობა, -

თბილისს გაჰქონდა მცხეთამდე

თავისი მხარგაშლილობა!


1933 წ.