ამოითეთრა კავკასიონმა...

ცივგომბორიდან კახეთს დავყურებ,

თითქოს თავს ოქრო გადამაყარეს,

ვარ თეთრ ვაშლის ქვეშ გაღვიძებული.

 

ალაზნის ველი - ხოხობის ყელი,

კახეთის მთები... მოდი, მომკალი!

შენ მეძახოდი, თუ შრიალებენ

ალვის ხეები წინანდალისა?..

...................................................

 

შორს ალავერდის გედი მისცურავს...


1928 წ.

გადაივლიან ღრუბლები,

დაჰყრიან ოქროს ქვიშასა;

წავა ლექსი და წაიღებს

ახალგაზრდობის ნიშანსა!

 

გაჰყვება ცრემლის საგზალი,

თმებიდან ერთი ჭაღარა;

წავა, ის ტალღაც გაშრება,

გუშინ რომ განიაღვარა!

 

წავა და არ დაბრუნდება

დაფეთებული ჯერანი;

იმ ღამის თრთოლა თან წაჰყვა,

იმ დილის გულის ძგერანი!

 

ან რისთვის უნდა დაბრუნდეს,

მე ვეღარ მნახავს მზიანსა;

ახალგაზრდობა თუ უნდა,

უჯობს გადაჰყვეს ნიავსა!

 

ვაი, რომ ერთხელ დაგრეკავს

და მერე შეგრთავს ქვიშასა!

წავა ლექსი და წაიღებს

ახალაზრდობის ნიშანსა...


1928 წ.

...ერთი მეც გადავუქნიე,

წვერიმც ვუწვდინე მიწასა...

მუხრანული

 

 

ყურღანებიდან გნოლი გაფრინდა,

ყაბარდოს ველი გადაიარა,

ისევ აღვსდექი!

მუხრანის ბოლოს

ჩასაფრებული ვსინჯავ  იარაღს.

 

ქსანზედ, არაგვზედ ისევ ჰყვავიან

ხოდაბუნები თავთუხებისა,

ჩენი ტუჩებიც ისე ტკბილია,

როგორც ბადაღი დადუღებისას.

 

- ხოხბობას გნახე,

მიწურვილ იყო

როცა ზაფხული რუსთაველისა,

ნეტამც ბადაღი არ დამელია

და იმ დღეს ხმალი არ ამელესა!

 

ტრამალ და ტრამალ გამოგედევნე,

შემოვამტვერე გზები ტრიალი,

მცხეთას ვუმტვრიე საკეტურები,

ვლეწე ტაძრები კელაპტრიანი!

 

მაგრამ თვითონაც დაილეწება,

დაბადებულა ვინც კი ყივჩაღად,

მუზარადიან შენს ქმარს შემოვხვდი,

თავი შუაზე გადამიჩეხა!

 

მოდი, მომხვიე ხელი ჭრილობას,

ვეღარა გხედავ, სისხლით ვიცლები...

როგორც საძროხე ქვაბს ოშხივარი,

ქართლის ხეობებს ასდით ნისლები...

 

მოდი!

გეძახი ათას წლის მერე,

დამნაცროს ელვამ შენი ტანისა;

ვარდის ფურცლობის ნიშანი არი

და დრო ახალი პაემანისა!...


1928 წ.